มีขนาดเล็กมักจะทำไม่ถึง 15 ซม., แต่ในท้องของเธออย่างชัดเจน existeun เงินฝากขนาดเล็ก ที่มีพิษ และเชื้อผ่านเหล็กที่ส่วนท้ายของหางของมัน. สัตว์เป็นอย่างมากที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่น, adaptándose a cualquier clima extremo.

ของมัน พิษ แตกต่างกันตามสายพันธุ์, ถึงแม้ว่าโดยทั่วไปพวกเขา ปฏิกิริยาท้องถิ่นชั่วคราวหรือไม่สบาย. ในบางประเทศ, พิษของพวกเขาสามารถ มนุษย์ o también puede originar complicaciones graves en bebés y niños.

พวกเขามักจะจีบ มือและเท้า เป็นตอบสนองต่อปฏิกิริยา (สำหรับพวกเขาจะโจมตี) โดยเรา. สิ่งแรกที่เราแจ้งให้ทราบเป็น อาการปวดอย่างรุนแรง, บวมและแดงในพื้นที่. นี้เป็นข้อมูลทั่วไปแมงป่อง, arañas y garrapatas.

เพื่อป้องกันไม่ให้ แมงป่องต่อย, หนึ่งในคำแนะนำที่นิยมมากที่สุดไม่ได้ที่จะย้ายหรือยกก้อนหินขนาดกลางหรือขนาดใหญ่ที่อาจจะด้านล่าง แมงมุม. ในพื้นที่ที่มีการแสดงตนของแมงป่องที่เป็นจารีตประเพณี, แล้วก่อนที่เราจะแต่งกายเสื้อผ้าและมีการ สั่น, ตลอดจน พลิกรองเท้า para asegurarnos que no está dentro.

ถ้าเราเพียงแค่มีอาการคัน, ครั้งแรก เราจะต้องทำ เป็น:

• ทำความสะอาดแผล
• แผลฆ่าเชื้อ
• ด้านบนมีเนื้อเยื่อเคลือบด้วยน้ำแข็งหรือแพ็คที่มีอากาศเย็น
• ขาได้รับผลกระทบจะยังคงอยู่ในส่วนที่เหลือ (คนนอกจากนี้ยังมี)
• Observar cualquier cambio en la zona.
• Dirigirse al servicio médico más cercano.

ในกรณีของแมงมุม, เราจะพิจารณาเฉพาะสายพันธุ์ที่อันตรายที่สุดที่ระบุในการที่ประเทศหรือภูมิภาคเป็นวิธีการเพื่อเป็นแนวทางในการป้องกันเพราะการรักษาของพวกเขาเป็นจริงเช่นเดียวกับงูกัด:

• แข็งแรง Atrax – Australia (ที่ East Coast)
• Latrodectus tredecimguttatus Negra o Viuda – ยุโรป (รวมทั้งสเปน) – เอ�ออสเตรเลีย�
• ฮัสเซลท์ Latrodectus – Australia
• Latrodectus mactans – อาร์เจนตินา, ชิลี, เม็กซิโกและ El Salvador (โดยทั่วไปที่อาศัยอยู่ในอเมริกา)
• Loxosceles laeta – อเมริกาใต้, กลาง, ฟินแลนด์และออสเตรเลีย
• Loxosceles reclusa – อเมริกาในทั่วไป
• nigriventer Phoneutria – ประเทศบราซิล, อาร์เจนตินาและอุรุกวัย
• Chera Phoneutria – เปรูบราซิล
• Sicariidae – Distribución mundial
• Theridiidae – จัดจำหน่ายทั่วโลก

Las เห็บ นอกจากนี้ยังมี arachnids (hematófogos แมลง), แต่มีขนาดเล็กกว่าแมงป่อง. อาหารหลักของพวกเขาจะได้รับจาก เลือดของสัตว์ รวมทั้งคน. ซึ่งแตกต่างจากแมลง, พวกเขาไม่กัด แต่ชั่วคราว ยังคงอยู่บนผิว ของปรสิตในสัตว์. ที่อันตรายที่สุดจากมุมมองของสุขภาพ, ที่อยู่ในนอกจากจะดูดเลือด ชั้นของการเจาะผิวหนัง และแนะนำเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของเขาหมายถึงต่อเนื่องให้ดูด, ก่อให้เกิด ความเสี่ยงของการติดเชื้อ y de transmisión parasitaria.

มันมักจะเกิดขึ้นในเดือน ฤดูใบไม้ผลิ (สิ้นเดือนเมษายนและพฤษภาคม) และตัวอ่อนที่อาศัยอยู่ในหญ้าที่เติบโต, engancharse รอให้สัตว์บางอย่าง. หากเราพบว่า เราได้รับการกัดโดยเห็บ, ส่วนใหญ่จะเป็นที่เขามีชีวิตอยู่และแนบไปกับผิวของเรา รักแร้, ภาษาอังกฤษโดย que son zonas calientes y húmedas.

หากต้องการ ถอน, แนะนำว่าก่อนที่คุณจะตาย. มันมักจะใช้ผลิตภัณฑ์ประเภทยาฆ่าแมลงหรือแม้กระทั่งการจมน้ำในน้ำมัน. จากนั้น, ที่จัดขึ้นโดยคีมขณะที่ส่วนที่ หัวใส และเหยียดของบล็อกเดียวที่ไ​​ม่ทำลาย. ทันที, เงินเพื่อทำความสะอาดและฆ่าเชื้อแผล. ดังนั้นนี่คือบทสรุปสำหรับ:

การรักษาเห็บกัด:

• การถอดเห็บกับแหนบด้วยการดึง (หลีกเลี่ยงการใช้นิ้วมือหรือเนื้อเยื่อของคุณ)
• และส่วนหนึ่งคือ, และหัวหรือบทที่ต่อมน้ำลายเป็น, se debe extirpar esa zona con un bisturí con el fin de que en un futuro exista la posibilidad que origine parálisis neurotóxica.
• การบริหารยาปฏิชีวนะ (การใช้งานที่เพิ่มขึ้นของ doxycycline โดยปกติจะเป็นเพราะเป็นครั้งแรกสำหรับการรักษาโรคและอาการไข้ด่าง).